ครูวิชัย สุวรรณ

หกโมงครึ่งของเย็นวันหนึ่งในหน้าร้อน นานมากแล้วหลังกริ่งเลิกเรียนดังไปแล้ว เธอเดินขึ้นบันไดชั้นสามของอาคารเรียนหลังเล็กโรงเรียนสุริยวิทยาเพื่อตามหาหนังสือเรียนที่ลืมไว้ และมีเสียงพวงกุญแจกรุ๊งกริ๊งดังมาจากทางห้องศิลปะ กลิ่นสีน้ำมันกับน้ำมันสนอบอวลหนักอึ้งออกมาถึงทางเดิน คนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องศิลปะคือครูศิลปะ บนแขนเสื้อเชิ้ตที่เรียบร้อยยังเหลือคราบสีเก่า ๆ จาง ๆ และใบหน้าหลังแว่นก็ดูเหนื่อยล้าเหมือนทุกวัน ครูคนนี้ขึ้นชื่อว่าไม่เคยซักไซ้เรื่องส่วนตัวของนักเรียน ถ้ามีนักเรียนอยู่ที่ห้องศิลปะจนดึก ก็ทำเป็นไม่รู้ แค่บอกให้ช่วยปิดไฟแล้วก็กลับบ้านไป และพอก้าวออกจากประตูโรงเรียนแล้ว ไม่ว่าจะลืมอะไรไว้ก็ไม่หวนกลับมาอีก ขณะกำลังสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า ครูเห็นเธอยืนอยู่ที่ชานพักบันไดและหยุดเดิน