เสียงร่ำไห้ของแบนชี

คืนแรกที่หอสังเกตการณ์ ในวินาทีที่นาฬิกาเลยเที่ยงคืน ไฟเตือนของเครื่องตรวจจับสว่างเป็นสีแดง คลื่นบนจอมอนิเตอร์อัลตราโซนิกพุ่งสูงเหมือนเสียงกรีดร้อง และมีเสียงไหลออกมาจากลำโพง ไม่ใช่เสียงคลื่น ไม่ใช่เสียงร้องของแมวน้ำ แต่เป็นเสียงร้องไห้ของคน สูง บาง และโดดเดี่ยวไม่มีที่สิ้นสุด คำพูดที่นักวิจัยคนก่อนทิ้งไว้ด้วยมือสั่น ๆ ผ่านเข้ามาในหัวคุณ ว่าถ้าได้ยินก็จะรู้เอง รู้ว่ามันกำลังเรียกคุณอยู่ เสียงร้องไห้ตอนแรกไร้รูปร่าง แล้วค่อย ๆ มีรูปของพยางค์ขึ้นมา เป็นเสียงที่คล้ายชื่อของคุณอยู่บ้าง นอกหน้าต่าง บนก้อนหินที่ปลายหน้าผาซึ่งมีแสงจันทร์ส่อง ดูเหมือนมีเงาของผู้หญิงผมสีเทาปล่อยสยายตามลม ถ้ากะพริบตา เงานั้นก็หายไป พอมองอีกครั้งก็อยู่ตรงนั้น เสียงร้องไห้ในลำโพงหยุดลงชั่วครู่ ราวกับรู้ว่าคุณกำลังฟังอยู่