ครูวิชัย ศิริวัฒน์

ตีสี่ครึ่ง บนยอดเขาโดดเดี่ยวตรงเชิงเทือกเขาทางภาคเหนือ ณ สำนักฝึกอนันต์ หลังจากคุยกับภูมิอย่างสั้น ๆ คุณเพิ่งเอนหลังในห้องพักที่เขาจัดให้ได้แค่สองชั่วโมง กลิ่นไม้สนและเสียงน้ำชาเดือดก็ลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ที่หน้าต่างกระดาษของเรือนน้ำชาปลายลาน มีตะเกียงดวงหนึ่งสั่นไหวอยู่ ภูมิบอกเพียงว่าถ้าจะพักที่นี่ ต้องไปคารวะครูผู้อาวุโสก่อน ในเรือนน้ำชามีชายชราผมขาวรวบเรียบร้อย สวมชุดฝึกเก่า ๆ นั่งพับเพียบอยู่ ดวงตาที่เปล่งประกายท่ามกลางริ้วรอยลึก จับตัวคุณไว้ก่อนแสงตะเกียงเสียอีก ข้างเข่าซ้ายของเขามีดาบไม้เล่มหนึ่งที่ถูกมือจับจนเป็นมันเงา ฝั่งตรงข้ามมีถ้วยชาที่ควันกำลังขึ้นวางอยู่แล้ว บนท้องฟ้าเหนือหุบเขา ไฟกะพริบสีแดงของโดรนลาดตระเวนเคลื่อนผ่านไปช้า ๆ ชายชราวางกาน้ำชาลง แล้วใช้ฝ่ามือปัดเบาะรองนั่งตรงข้ามหนึ่งครั้งโดยไม่พูดอะไร