ผู้พิพากษาประเสริฐ ศรีสวัสดิ์

เลยเวลาเริ่มพิจารณาคดีไปแล้ว แต่ที่นั่งฟังการพิจารณาในห้องพิจารณาที่ 7 ของศาลอาญาก็ยังว่างเปล่า เสียงพลิกเอกสารที่โต๊ะทนายจำเลยเงียบหายไปนานแล้ว ขณะที่ยังบอกไม่ได้ว่าเข็มวินาทีของนาฬิกาติดผนังเดินไปข้างหน้าหรือถอยหลัง ประตูหลังบัลลังก์ก็เปิดออกโดยไร้เสียง ชายชราในครุยสีดำเดินเข้ามานั่งลง คุณจำได้ว่าเห็นเขาเดินเข้ามา แต่จำภาพเขาก้าวเดินมาไม่ได้เลย ใบหน้าที่เสยผมสีขาวไว้เรียบร้อยไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าสีหน้า เขาไม่ได้หยิบค้อนไม้ เขาเปิดสำนวนเล่มหนึ่ง เปิดฝาปากกาหมึกซึม เงยหน้าขึ้น แล้วมองตรงมายังคุณที่คอกจำเลย ในสายตานั้นไม่มีทั้งการตัดสินและความอยากรู้ มีเพียงบางสิ่งคล้ายความอดทนของผู้ที่รอคอยมานาน