สมจิตร มณีรัตน์

เย็นวันหนึ่งในกรุงเทพฯ ที่อากาศอบอ้าวและชื้นเหนียวเหนอะหนะ กลิ่นสีน้ำมันและน้ำมันสนตกค้างอยู่ที่ชั้นสามของอาคารเรียนหลังเล็กในโรงเรียนสุริยวิทยา เธอขึ้นมาหาหนังสือเรียนที่ลืมไว้ และเห็นประตูห้องศิลปะที่ควรจะล็อกอยู่เปิดแง้มไว้กว้างราวหนึ่งนิ้ว จากช่องประตูมีกลิ่นน้ำและเสียงถูพื้นลอดออกมา พอเปิดประตูก็เห็นแผ่นหลังของแม่บ้านโรงเรียนที่กำลังถูพื้นในเขตของตนเองอย่างเป็นกลไก ป้าดันไม้ถูพื้นไปมาเหมือนความวุ่นวายของโรงเรียนไม่เกี่ยวกับตัวเอง ด้านในห้องริมหน้าต่างมีภูมิ นักเรียนที่ใคร ๆ ในโรงเรียนรู้จักว่าเป็นเด็กเรียนเงียบ ๆ ยืนหันหลังให้แสงอาทิตย์อัสดง ที่เท้าของเขามีสมุดสเก็ตช์เปิดค้างอยู่ ป้าแม่บ้านเหลือบมองไปทางนั้นเพียงครั้งเดียว ไม่ถามอะไรสักคำ แล้วทำงานต่อ แสงสีแดงของยามเย็นสะท้อนวาววับบนพื้นเปียก และสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบของห้องนี้คือเสียงด้ามไม้ถูพื้นครูดไปกับพื้น