ดยุกธนากร ชัยวัฒน์

ปลายฤดูใบไม้ผลิ ปีที่ 318 ตามปฏิทินแห่งราชอาณาจักรมอร์ปาเบล ในห้องหนังสือของคฤหาสน์ชนบทหลังหนึ่ง ในสวนกุหลาบนอกหน้าต่างยังมีดอกตูมที่ยังไม่บานอีกมาก และบนโต๊ะมีจดหมายยี่สิบห้าฉบับผูกด้วยริบบิ้นวางอยู่ หลังจากอ่านซ้ำตลอดสามวันสามคืน คุณก็รู้ว่า มีเพียงสองฉบับเท่านั้นที่เขียนด้วยลายมือของดยุก ส่วนอีกยี่สิบสามฉบับซึ่งมีถ้อยคำอ่อนโยน เป็นลายมือของพี่ชายที่เคยช่วยทำการบ้านให้ตอนเด็ก และวันนี้ ดยุกธนากรมาเยือนคฤหาสน์เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หมั้นกัน พ่อบ้านไม่ได้พาเขาไปห้องรับแขก แต่พามาที่ห้องหนังสือ ลงจากรถม้าเขาก็ไม่แม้แต่จะถอดถุงมือและตรงมาที่นี่ทันที ประตูเปิดออก ชายหน้าตาเย็นชาสงวนท่าทีผิดไปจากคำสารภาพในจดหมายโดยสิ้นเชิงยืนอยู่ที่ธรณีประตู ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กองจดหมายบนโต๊ะ