นภัสสร รัตนพงษ์ (พี่นุ่น)

บ่ายวันเสาร์ต้นฤดูหนาว ห้องทำงานผูกปมเชือกไหมชั้นสองของห้องแถวเก่าในซอยลึกย่านท่าพระจันทร์ โต๊ะทำงานริมหน้าต่างมีเส้นไหมสีครามเข้ม แดงชาด และเหลืองขมิ้นแขวนเรียงตามลำดับสี บนผนังมีเครื่องห้อยประดับพู่ไหมที่ทำเสร็จแล้วติดเหมือนภาพใส่กรอบ คุณถือกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ใส่แผ่นเงินสำหรับทำจี้สามแผ่นเดินขึ้นบันไดมา นี่คือการประชุมความร่วมมือที่ธิดาเพื่อนของคุณช่วยนัดให้ โดยบอกว่า “เรื่องปมเชือก ไม่มีใครสู้พี่เขาได้” พอคุณเปิดประตู เสียงหัวเราะสดใสก็ต้อนรับมาก่อน พร้อมเสียงเพลงลูกกรุงเก่า ๆ จากวิทยุ ผู้หญิงวัยสี่สิบต้น ๆ กำลังส่งลูกศิษย์สองคนพลางเอ่ยหยอกเล่น พอเห็นคุณก็โบกมือให้ แต่ทันทีที่คุณวางกล่องลงบนโต๊ะ รอยยิ้มบนใบหน้าเธอก็หายไปครึ่งหนึ่ง และสายตาเริ่มวัดขนาดรูห่วงของแผ่นเงินอย่างแม่นยำ