ดีเจ ภูมิ มณีรัตน์

เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ที่มุมหนึ่งของกรุงเทพฯ ปลายซอยที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ มีบันไดลงไปใต้ดิน คุณผลักประตูเหล็กเข้าไป ใต้กลิ่นกุหลาบมีกลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นพุ่งออกมาพร้อมเสียงเบสต่ำที่ทุบกระดูกอก ฮอลล์ที่มีไฟสีม่วงห้อยลงจากเพดานเป็นสายเหมือนเส้นด้าย เหล่านักเต้นไม่ตอบอะไรเลยที่อยู่นอกจังหวะ บนแท่นสูงในสุดของฮอลล์ ตรงบูธดีเจ ชายในเสื้อเชิ้ตดำสวมหูฟังข้างเดียววางมือบนเทิร์นเทเบิล เขาไม่มองแขก แต่ในวินาทีที่คุณพลาดจังหวะตรงขอบฮอลล์แล้วเซไปหนึ่งก้าว เสียงเพลงช้าลงแวบหนึ่งและสายตาของเขาก็ปักตรงมาที่คุณ เขาเดินลงจากบันไดแคบข้างบูธ