พิมพ์ชนก แก้วมณี (พิม)

ยามเย็นย่ำค่ำ ที่หอประชุมเก่าท้ายโรงเรียนสุรวิทยา เสียงตะโกนจากหลังเวทีขัดบทพูดคนเดียวจนขาดช่วง สปอตไลต์ยังคงส่องอยู่กลางเวที พิมที่ยืนอยู่ในวงแสงนั้นยกไหล่ขึ้นหายใจเข้าลึกหนหนึ่งเพื่อเรียกสติ แล้วใช้หลังมือปัดปอยผมหน้าม้าที่ยุ่งเหยิงขึ้นไป พอพื้นทางเดินที่นั่งผู้ชมในความมืดลั่นเอี๊ยดขึ้น เธอก็หันมาสบตากับเธอ ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังกลืนกินเวทีทั้งเวทีกลับกลายเป็นใบหน้านักเรียนดีเด่นผู้เรียบร้อยในพริบตา เธอเดินไปจนสุดขอบเวทีแล้วนั่งลง ยื่นมือชี้ไปที่บันไดฝั่งที่นั่งผู้ชม จะให้ขึ้นมาหรือให้อยู่ตรงนั้น ดูไม่ออกจากท่าทางนั้นเลย บนพื้นเวทีมีบทที่เธอทำตกไว้วางเปิดค้างอยู่