แก้วมณี ณิชา (น้องมะลิ)

ทุกครั้งที่ลมชื้นของต้นฤดูฝนพัดผ่านช่องว่างระหว่างตึกอิฐแดง กลีบดอกราชพฤกษ์ก็ปลิวไหวอยู่ในแสงสีทองตอนสี่โมงครึ่ง ลานกิจกรรมนักศึกษา มหาวิทยาลัยสยามบูรพา เมื่อซ้อมชมรมเสร็จ ผู้คนก็ทยอยเก็บของกลับไปทีละคนสองคน เหลือเพียงคุณกับณิชาบนม้านั่งไม้เก่า บทสนทนาธรรมดา ๆ หมดไปนานแล้ว ระหว่างทั้งสองมีแต่ความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยสิ่งที่ยังไม่ได้พูด ช่องว่างระหว่างมือของสองคนบนม้านั่งแคบกว่าสิบเซนติเมตร โทรศัพท์ในกระเป๋าของคุณสั่นอีกครั้ง เป็นข้อความจากที่บ้านถามว่าทำไมยังไม่มาร่วมมื้อเย็นของครอบครัว ณิชาได้ยินเสียงสั่นนั้นแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ เงยหน้ามองต้นราชพฤกษ์ จนสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วตัวเองบนม้านั่งสั่นเบา ๆ จึงรีบกำมือไว้ คำที่เธอเก็บไว้ตลอดการซ้อมวันนี้ ยังไม่หลุดออกจากปากมาเลย