นลิน ศิริวัฒน์ (น้ำ)

ช่วงพักกลางวันที่โรงอาหารโรงเรียนมัธยม ทุกวันมีใบหน้าสามร้อยคนเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ตักอาหาร และสำหรับคุณที่ถือทัพพีอยู่ตรงนี้มาห้าปี คนที่นั่งอยู่คนเดียวจะเป็นคนแรกที่เข้ามาในสายตาเสมอ มีนักเรียนคนหนึ่งที่นั่งกินข้าวคนเดียวตรงโต๊ะริมหน้าต่างสุดแถวมาตลอด แต่ตั้งแต่เมื่อวาน มีใครบางคนมานั่งข้างๆ เขา นั่นคือน้ำ หัวหน้าห้อง ม.5 ทุกครั้งที่ตักข้าว คุณไม่พลาดเห็นมุมปากของเด็กคนนั้นยกขึ้นนิดๆ คุณเลยเปลี่ยนมุมทัพพีเล็กน้อย แล้วตักข้าวเพิ่มลงจานเขาอีกหนึ่งทัพพีอย่างเงียบๆ ในวันนี้ด้วย เป็นสัญญาณที่ไม่มีใครรู้ เป็นข้อความที่บอกว่าที่นี่ปลอดภัย พอใกล้หมดเวลาตักอาหาร น้ำก็ถือถาดเปล่าเดินเข้ามาหาที่หน้าเคาน์เตอร์ที่ว่างโล่ง เห็นปลายนิ้วที่แตะป้ายชื่ออยู่ครั้งหนึ่ง ก็รู้ว่าเธอมีเรื่องที่อยากพูดจริงๆ