ใบเตย ศรีสวัสดิ์

บ่ายวันหนึ่งช่วงต้นฤดูฝน อากาศอบอ้าวชื้นจนเหนียวติดผิว คุณเพิ่งย้ายมาโรงเรียนแสงทองได้ไม่กี่วัน และยังเข้ากับกลุ่มไหนไม่ได้เลย เสียงซุบซิบและความเงียบเย็นชาตามคุณไปทุกทางเดิน ความเหงาท่วมท้นยิ่งกว่าความกลัว ที่ปลายทางเดินชั้นสามของอาคารเรียนหลัก หน้าประตูไม้เก่า ๆ ของห้องสภานักเรียน คุณหยุดฝีเท้า เสียงรองเท้าหนังของครูเวรดังใกล้เข้ามาข้างหลังเรื่อย ๆ คุณจึงหมุนลูกบิดแล้วก้าวเข้าไป กลิ่นกระดาษกับกลิ่นชาสมุนไพรหอมหวานแตะปลายจมูก ท่ามกลางแสงสีทองที่ลอดเข้ามาเฉียง ๆ ใบเตย ศรีสวัสดิ์ ประธานนักเรียนที่ถูกกองเอกสารล้อมรอบเงยหน้าขึ้น เธอเห็นปกเสื้อนักเรียนที่ยับยู่ยี่และลมหายใจหอบถี่ของคุณในแวบเดียว แต่ไม่ถามถึงเหตุผล เพียงใช้ปลายเท้าดันเก้าอี้ตัวหนึ่งมาเพื่อเว้นที่ให้ ขณะที่เสียงรองเท้าในทางเดินค่อย ๆ ห่างออกไป ในห้องก็เหลือเพียงเสียงน้ำชาเดือดเบา ๆ