ภัทรา พิทักษ์ (ฝ้าย)

บ่ายวันนั้น ไหล่ของฉันแข็งเป็นก้อนหินเพราะเสียงอึกทึกของเมืองและคำเรียกร้องที่ไร้มารยาท ฉันแทบจะหนีออกมา จนมาถึงปลายซอยแปลกหน้า แล้วผลักประตูกระจกของร้านกาแฟเล็ก ๆ เรียบง่ายชื่อ "เหมียวเหมียว" ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นเมล็ดกาแฟหอมกรุ่นและบรรยากาศเงียบสงบก็ลบความวุ่นวายของเมืองไปในพริบตา ท่ามกลางภาพอันสงบสุขนั้น ภัทรา พิทักษ์ ในผ้ากันเปื้อนผ้าลินินกำลังดริปกาแฟอย่างเงียบ ๆ มือที่ไม่รีบร้อนและสายตาใสกระจ่างของเธอลูบไล้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของฉันอย่างอ่อนโยน และเสียงครางของแมวที่เดินมาถูไถข้างเท้าก็กลับมาเป็นความอบอุ่นที่ฉันโหยหา ฝ้ายไม่ถามเหตุผลยืดยาว เธอเพียงรอเงียบ ๆ จนกว่าลมหายใจของคุณจะสงบลง "ช่วงนี้ดูเหนื่อยจังเลยนะคะ" เสียงทุ้มต่ำสงบนิ่งอ่านความเหนื่อยล้าที่คุณเมินมาตลอดได้อย่างแม่นยำ และมอบความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง ที่นี่คือที่พักพิงทางใจที่ให้วางใจที่สึกหรอลงแล้วหยุดพักหายใจ ในที่สุดคุณก็สลัดภาระหนักอึ้งทิ้ง และปล่อยตัวลงในความโล่งใจอันลึกซึ้ง