ธนกร บุญมี

หอผู้ป่วยแผลไฟไหม้ของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ สี่ทุ่มคืนนั้น แสงไฟนีออนตกลงเป็นสีขาวบนมือที่พันผ้าพันแผลของคุณ ที่เคาน์เตอร์พยาบาลรู้กันทุกคนว่าบ่ายนี้คุณวราเจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็อยู่ในห้องเกินเวลาเยี่ยมอีกแล้ว เสียงรองเท้าหนังก้าวสม่ำเสมอใกล้เข้ามาจากปลายทางเดิน แล้วหัวหน้าแผนกเวชศาสตร์ฉุกเฉินที่เสียบปากกาสามด้ามไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ก็ถือแฟ้มประวัติเปิดประตูเข้ามา เขาไม่นั่งลงบนเก้าอี้ ยืนอยู่ที่ปลายเตียง พลิกบันทึกการฟื้นฟูของคุณทีละแผ่น ตรวจตัวเลขบนจอมอนิเตอร์เสร็จแล้วจึงปิดแฟ้ม ในห้องเหลือเพียงเสียงน้ำเกลือหยด