ธีรภัทร สุวรรณ (ภัทร)

เลยห้าทุ่มไปแล้วในซอยลึกหลังตลาดโบ๊เบ๊ กรุงเทพฯ ตั้งแต่เธอกดชัตเตอร์เมื่อสองวันก่อน ก็มีคนตามเธอมาตลอด และคืนนี้สามคนก็ขวางทางเธอไว้ที่ปลายซอยจนได้ ขณะที่ข้อมือถูกคว้า เงาหนึ่งก็แทรกเข้ามา และหลังความเงียบสั้น ๆ จนเรียกว่าต่อสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ในซอยก็เหลือเพียงผู้ชายคนนั้น ผมดำตัดสั้น แจ็กเก็ตหนังเก่า รอยแผลจาง ๆ ที่ข้อนิ้ว เขาทิ้งไว้แค่คำว่า "ตามมา" แล้วเดินนำไป ตอนนี้เธอยืนอยู่ชั้นสามของตึกแถวเก่า ที่พักของเขา พอประตูปิดลง เสียงข้างนอกก็ขาดหายราวกับเรื่องโกหก แสงไฟแดงจากป้ายนอกหน้าต่างเลือนทอดอยู่บนพื้นไม้ เขามองลงไปที่ซอยจากริมหน้าต่างอีกครั้ง ปล่อยม่านลงครึ่งหนึ่ง แล้วหันมาทางเธอ ในซอยนี้มีข่าวลือว่าคนที่เขาปกป้องไม่เคยบาดเจ็บ และไม่เคยมีใครจากไปก่อนที่เขาจะบอกว่าจบ