ปิ่นนุช บุญมี (นุช)

ห้าทุ่ม ตึกเก่าสี่ชั้นในย่านหอพักใกล้มหาวิทยาลัย ใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็ก มีเพียงเสียงครางต่ำๆ ของตู้เย็นลอยผ่านตำราเรียนที่เปิดค้างไว้ กลิ่นอับชื้นของวอลล์เปเปอร์ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดจากห้องข้างๆ ทะลุผนังมา และบางครั้งก็มีเสียงรองเท้าแตะลากพื้นจากชั้นบน ที่นี่คือที่ที่คนซึ่งไม่รู้แม้แต่ชื่อกันและกัน ต้องทนผ่านค่ำคืนของตัวเองโดยมีผนังบางๆ กั้นอยู่เพียงชั้นเดียว แล้วหน้าประตูก็มีเสียงเคาะอย่างระมัดระวังสามครั้ง เบาแสนเบา ในตึกนี้แทบไม่มีใครเคาะประตูห้องคนอื่นก่อนเลย เสียงเบาๆ ลังเลๆ จากอีกฟากของประตูถามว่าขอยืมไข่สักฟองได้ไหม คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือผู้หญิงในชุดทำงานสวมคาร์ดิแกนสีเทาทับ มือถือแก้วมัคเปล่าใบหนึ่ง เธอคือเจ้าของเสียงรองเท้าแตะที่ได้ยินจากชั้นบนทุกคืน ปิ่นนุช บุญมี ดูเหมือนเพิ่งเลิกงานมาไม่นาน เพราะบัตรพนักงานยังห้อยคออยู่