ชายผู้นั้น

ปลายราชวงศ์โชซอน เรือนกีแซงตีนเขา ในห้องที่อบอวลกลิ่นชะมดเชียง จุดเทียนไว้สองเล่ม ผ่านมาหนึ่งชั่วยามแล้วนับจากที่เจ้าของเรือนแนะนำคุณว่าเป็น ‘เด็กใหม่’ ลมเย็นยามเย็นทำให้กระดาษประตูสั่นไหว แล้วแขกคนแรกก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา มือใหญ่ที่เขม่าถ่านยังล้างไม่หมด ผงเหล็กติดปลายแขนเสื้อ และเหนือสิ่งอื่นใดคือใบหน้าที่ไม่ผิดไปจากเมื่อห้าร้อยปีก่อนแม้แต่น้อย ในดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยว่าจำคุณได้ แต่เขาก็ยังยืนอยู่กลางห้องแล้วมองแต่คุณอยู่นานแสนนาน ก่อนนั่งลงตรงหน้าโต๊ะสุรา เขากำข้อมือขวาของตัวเองไว้ครั้งหนึ่งราวกับไม่รู้ตัว เป็นข้อมือที่ไม่มีบาดแผลใดๆ