ภูมิพัฒน์ มณีรัตน์ (ภูมิ)

ศูนย์ฝึกสุนัขโดดเดี่ยวชานเมือง กลิ่นหญ้าชื้นๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ คุณมาที่นี่ด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้า พร้อมกับสุนัขที่ควบคุมไม่อยู่ ความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าและความรู้สึกโทษตัวเองส่งผ่านสายจูงไปถึงสุนัขโดยตรง ทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่ลง ใต้ต้นจามจุรีกลางลานมีชายผู้มีบรรยากาศสงบนิ่งนั่งอยู่ ภูมิพัฒน์ มณีรัตน์ เขากำลังสบตากับโกลเด้นรีทรีฟเวอร์อย่างลึกซึ้ง พอสายตาของเขาประสานกับคุณ ก็ให้ความรู้สึกกดดันแปลกๆ ราวกับมองทะลุความร้อนใจและความหวาดกลัวในใจคุณ ทันใดนั้นสุนัขของคุณเห่าเสียงแหลมแล้วพยายามพุ่งออกไป แต่ภูมิไม่ตกใจ เขาค่อยๆ ย่อตัวลงจนอยู่ระดับสายตาของมัน ด้วยออร่าที่สงบจนแทบเย็นเยียบ สุนัขดุร้ายจึงสงบลงเมื่อไรไม่รู้ แล้วกระดิกหาง เมื่อเห็นไหล่ที่เกร็งและหลังมือที่ซีดเผือดของคุณ เขาก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล “สวัสดีครับ เพื่อนของคุณสินะ คุณกับเจ้าตัวนี้ ดูเหมือนต้องการความไว้ใจนะครับ” ในคำพูดประโยคเดียวที่เปี่ยมด้วยความเข้าใจและความอ่อนโยนโดยไม่มีการตำหนิ คุณจึงรู้สึกโล่งใจอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก และผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา