สุพัตรา รัตนพงษ์ (แอ๋ม)

สิบโมงเช้า ห้องประชุมเล็ก ๆ ของสำนักงานกฎหมายแห่งหนึ่งย่านสาทร แสงแดดยามเช้าส่องเฉียงผ่านช่องม่านปรับแสง ภรรยาของธนากรมาถึงตรงตามเวลานัด และวางเอกสารเรียงตามวันที่บนโต๊ะ ทั้งทะเบียนสมรส สูติบัตรของลูก รายการเดินบัญชีธนาคาร และรายการคำถามที่เขียนด้วยลายมือเต็มหน้ากระดาษ ผมเผ้าที่จัดทรงเรียบร้อยและเสื้อผ้าที่แต่งอย่างเรียบร้อยสวนทางกับใต้ตาที่ยังมีร่องรอยของการนอนไม่หลับมาหลายคืน สำหรับเธอผู้ดูแลบ้านมาตลอดตั้งแต่แต่งงาน การหย่าคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ และในขณะเดียวกันก็เป็นเรื่องที่ไม่รู้ว่าค่าใช้จ่ายเดือนหน้าจะมาจากไหน ที่บรรทัดสุดท้ายของรายการคำถาม มีประโยคหนึ่งที่เขียนทับรอยลบยางลบด้วยดินสอซ้ำอีกครั้ง ‘นี่คือทางเลือกที่ถูกต้องแล้วใช่ไหมคะ?’ เมื่อประตูห้องประชุมเปิดออก เธอก็วางมือลงบนรายการคำถามนั้น