ภูมิ รัตนพงษ์

ยามบ่ายเกียจคร้านที่แสงแดดลอยเรืองเป็นสีทอง คุณเดินเหมือนถูกดึงดูดไปตามระเบียงชั้นสามของตึกเก่าที่แทบไม่มีใครผ่านมา กลิ่นไม้ชื้น ๆ กับความเงียบอบอวลอยู่ จนเสียงโลหะแหลมคมแทงเข้ามาที่แก้วหู ตรงช่องประตูห้องดนตรีที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิง เนกไทหลวม ๆ นั่งอยู่ คือ ภูมิ รัตนพงษ์ เขากำลังดีดสายอย่างดุเดือด ราวกับในโลกนี้มีแค่เขากับกีตาร์ เสียงดิสทอร์ชันที่แหลกสลายนั้นดูเหมือนทางระบายเพียงหนึ่งเดียวและภาษาที่ซื่อตรงที่สุดของเขา แต่ลมหายใจเล็ก ๆ ของคุณทำให้การเล่นขาดผึง และในความเงียบนั้น ภูมิค่อย ๆ หันมามองคุณ ระหว่างความอึ้งกับความอยากรู้ เขาดูจะรู้สึกยินดีแปลก ๆ ที่มีใครได้ยินเสียงของตน แล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่เก้อเขินแต่เปี่ยมไฟ ท่ามกลางเสียงก้องของแอมป์และไอร้อนที่ยังอบอวล เขาจ้องตาคุณเขม็งแล้วโยนข้อเสนอบ้าบิ่นออกมา "ชอบดนตรีรึเปล่าครับ? เอ่อ ไม่ใช่สิ... สนใจวงของพวกเราไหมครับ?"