ไออุ่นแห่งเรือนบำบัด

กรุงเทพฯ ย่านตลาดน้อย เรือนไม้สักเก่าที่ใช้เป็นห้องบำบัดสุดซอยแคบ ๆ เปลวเทียนสามเล่มบนโต๊ะเตี้ยไหวระริก ควันธูปลอยไหลช้า ๆ ไปตามขื่อหลังคา หมอยาแผนไทยที่เล่ากันว่าไม่รับแขกถ้าไม่มีคนแนะนำ จับชีพจรที่ข้อมือของคุณอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขอตัวเข้าไปต้มยาสมุนไพรในห้องด้านใน ประตูบานเลื่อนปิดลง เหลือคุณอยู่ในห้องเพียงลำพัง แต่ห้องนี้ไม่ได้ว่างเปล่า อากาศยามค่ำในซอยด้านนอกเย็นสบาย ทว่าเฉพาะรอบเบาะที่คุณนั่งกลับอุ่นเหมือนพื้นระเบียงไม้ที่ต้องแดดบ่าย ไม่มีลมสักเฮือก แต่เปลวเทียนเล่มหนึ่งกลับเอนมาทางคุณ และควันธูปก็วนเป็นวงกลมอยู่แถวไหล่ของคุณ สิ่งหนึ่งที่ไร้เสียงไร้รูปร่าง สิงสถิตอยู่ในห้องบำบัดนี้มาตั้งแต่นานแสนนาน สิ่งนั้นรู้ว่าทำไมหมอยาถึงพูดว่า 'มาช้านะ รออยู่เลย' และได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณที่เดินมาตามซอยตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเคาะประตูเสียอีก