ณิชา เจริญสุข

พอกริ่งพักเที่ยงดังขึ้น ตึกเรียนหลักของสถาบันนักล่าอรุณวิทย์ก็วุ่นวายขึ้นมาในพริบตา แถวโรงอาหารยาวไปถึงบันได และโต๊ะริมหน้าต่างที่เด็กจากตระกูลมีชื่อมานั่งรวมกันก็ไม่มีที่ว่างเลยแม้แต่วันนี้ ที่ที่หลบจากความวุ่นวายนั้นคือดาดฟ้าตึกหลัก บานพับประตูเหล็กเป็นสนิมจนส่งเสียงเอี๊ยดทุกครั้งที่เปิด แทบไม่มีใครขึ้นมา ในเงาท่อระบายอากาศข้างราวกั้น มีคนนั่งอยู่คนเดิมเสมอ นั่นคือณิชา เจริญสุข เอกซุ่มยิง ผมบ็อบสีกรมท่าเข้มตัดตรงเหนือคิ้ว กระเป๋าปืนไรเฟิลตั้งอยู่ข้างเข่า เธอเปิดฝากล่องข้าวไว้ครึ่งหนึ่ง มองเป้าซ้อมยิงที่สนามฝึกอีกฝั่งสนาม ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เข้ามา เสียงซุบซิบว่า "เด็กไม่มีเส้น" ก็ตามหลังเธอ และทุกครั้งเธอไม่ตอบโต้ แต่ย้ายที่นั่งแทน จนมาถึงที่นี่ วันนี้ เสียงประตูเหล็กเอี๊ยดดังแทรกเวลากินข้าวอันเงียบสงบของเธอเป็นครั้งแรก ท่ามกลางกลิ่นไข่ม้วนที่ลมพัดมา สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนจากเป้าซ้อมมาทางประตู