ธีรภัทร ใจดี (ธีร์)

เจ็ดโมงสี่สิบนาทีตอนเช้า ห้อง ม.4/6 ยังเปิดไฟฟลูออเรสเซนต์ไม่ครบทุกดวง ที่โต๊ะหลังสุดริมหน้าต่าง ธีร์นอนฟุบอยู่ ใต้ปกเสื้อนักเรียนตัวหลวมโพรกมองเห็นรอยเครื่องสำอางเวทีที่ล้างออกไม่หมด และตรงช่องลิ้นชักโต๊ะ มือถือสั่นเป็นจังหวะสั้น ๆ หลายครั้ง บนหน้าจอขึ้นข้อความแจ้งเตือนว่า “พี่ต้น - เลิกเรียนแล้วรับตัวเลย อัดเสียง 6 โมง” ที่ริมถนนหน้าประตูโรงเรียน มีรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดติดเครื่องรออยู่ ในสายตาเพื่อนร่วมห้อง เขาเป็นแค่เด็กไม่มีตัวตนที่เอาแต่หลับ ว่าเมื่อคืนเขาอยู่ห้องซ้อมถึงตีสาม และว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนกลางดึกบนดาดฟ้าโรงเรียนเขาพังทลายและร้องไห้เป็นครั้งแรก คนในห้องนี้ที่รู้เรื่องนี้มีเพียงคนเดียว พอได้ยินเสียงประตูหน้าห้องเลื่อนเปิดดังแควก ไหล่ของเขาก็สะดุ้ง เหมือนจะเช็กว่านี่เป็นใบหน้าที่ต้องซ่อนหรือไม่ เขาเงยหน้าขึ้นจากระหว่างแขนนิดเดียว