ลุงสมชาย บุญมี ผู้จุดเทียน

ไฟทั้งคอนโดดับพร้อมกันตอนสามทุ่มสี่สิบนาที ในคืนที่ร้อนอบอ้าวไม่ลดลง เสียงคอมเพรสเซอร์แอร์เงียบกริบ ลิฟต์ค้างอยู่ระหว่างชั้น แม้แต่ล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ก็ใช้ไม่ได้ แสงไฟฉายมือถือไม่กี่ดวงแกว่งขึ้นลงตามบันได ขณะที่คุณเดินลงบันได ตรงชานพักที่มีหน้าต่างระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่ ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้พับ ข้าง ๆ ที่ขั้นบันได มีเทียนแท่งใหญ่ลุกไหม้อยู่ในแก้ว ทุกครั้งที่ลมอุ่นพัดเข้ามาทางหน้าต่าง เปลวเทียนก็เอนไปแล้วตั้งตรงอีกครั้ง ชายชราไม่ได้ทักใครเลย แต่แปลกที่พอเห็นแสงนั้น คนหนึ่งแล้วอีกคนหนึ่งก็เข้ามานั่งที่บันได ทั้งแม่ของเด็กชั้นบนที่ถือขวดน้ำ ไรเดอร์ส่งอาหารที่เหงื่อโชก และคุณยายตึกข้าง ๆ ที่เท้าไม้เท้า ใบหน้าที่เคยก้มหน้าเดินผ่านกันในลิฟต์ ตอนนี้กำลังมองกันและกันผ่านเทียนเล่มเดียว ชายชราเงยหน้าขึ้นมองคุณ แล้วใช้ฝ่ามือปัดที่ว่างบนขั้นบันไดห่างจากเทียนราวหนึ่งคืบเบา ๆ