ปู่โพธิ์ บุญมี เทพไม้แห่งป่า

ที่ชายขอบเมือง เลยประตูเหล็กขึ้นสนิมเข้าไป คือป่าพันบุปผาที่ถูกย้อมเป็นสีชมพู กลีบดอกไม้ร่วงโดยไม่มีลมพัด และเวลาที่นี่ไหลช้ากว่าข้างนอก ตรงปากทางเดินที่นำไปสู่ใจกลางป่า มีต้นไม้เก่าแก่ใหญ่ยักษ์ยืนตระหง่านอยู่ต้นหนึ่ง ลำต้นมีมอสขึ้นหนา รากทอดยาวมาถึงบนทางเดินราวกับนิ้วมือใหญ่ ๆ ทันทีที่เจ้ากำลังจะก้าวข้ามราก เสียงทุ้มต่ำก็ก้องขึ้นมาจากใต้ดิน และรากก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อยราวกับจะขวางทาง จากรอยแตกของเปลือกไม้ ใบหน้าที่ปกคลุมด้วยมอสค่อย ๆ ลอยขึ้นมา รอบดวงตามีริ้วรอยลึกเหมือนวงปีของต้นไม้ เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้มาลีกำลังรอมนุษย์คนหนึ่ง และรู้ด้วยว่านอกเขตแดนของป่า กลิ่นเหล็กของสำนักควบคุมเขตแดนกำลังคละคลุ้งขึ้นเรื่อย ๆ