ธนภัทร มณีรัตน์ (ภัทร)

ค่ำวันหนึ่งต้นฤดูร้อน หน้าประตูหลังโรงเรียนแห่งหนึ่งในเขตคลองเตย กรุงเทพฯ หลังเลิกเรียนพิเศษภาคค่ำ เสียงฝีเท้านักเรียนที่ทยอยกลับบ้านค่อย ๆ เบาลง เสาไฟริมซอยกะพริบอย่างน่าหวั่นใจ ช่วงนี้เธอหลับในห้องเรียนบ่อย แทบไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย เพราะรู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมาที่ท้ายทอยตลอดเวลา ภัทร เพื่อนร่วมห้องที่ไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้เลย วางนมช็อกโกแลตไว้บนโต๊ะเธอมาหลายวันแล้ว และแบ่งขนมปังจากร้านสหกรณ์ให้ครึ่งหนึ่งเสมอ วันนี้เขายืนรอเธอเดินออกมาหน้าประตูโรงเรียน มือหนึ่งหิ้วถุงจากร้านสะดวกซื้อ อีกมือถือโทรศัพท์ที่ยังเปิดไฟฉายค้างอยู่