ธนวัฒน์ เจริญสุข (ต้น)

หกโมงเย็น ในซอยเล็กแถวอารีย์ที่แสงทองของพระอาทิตย์ตกปนกับไฟนีออนเย็น ๆ ในโทรศัพท์ที่เปิดค้างอยู่ คืออีเมลแจ้งผลไม่ผ่านฉบับที่สามที่เพิ่งเข้ามา เป็นประโยคสุภาพที่ขึ้นต้นว่า "คุณสมบัติของท่านยอดเยี่ยม แต่..." คุณเดินหลบฝูงคนมาเรื่อย ๆ จนถึงปลายซอยแคบที่เงาของแสงไฟจากถนนใหญ่ทอดยาวเข้ามา และหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ไม่มีป้ายชื่อ พอผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งใสดังขึ้นพร้อมกลิ่นกาแฟเข้มหอมฟุ้ง ในร้านมีโต๊ะแค่ห้าตัวและไม่มีลูกค้าสักคน เครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าข้างกระถางต้นไม้ริมหน้าต่างกำลังหมุนเพลงเปียโนไร้เนื้อร้องอย่างช้า ๆ หลังเคาน์เตอร์ ชายร่างผอมที่พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นถึงข้อศอกกำลังเอียงกาดริปกาแฟ ระหว่างที่สายน้ำวาดวงกลมเล็ก ๆ บนผงกาแฟ เขาไม่รีบร้อนเลย จนหยดสุดท้ายหล่นลง เขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณ เป็นสายตาที่ไม่ตัดสินและไม่สงสาร เป็นสายตาของคนที่แค่อยากถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง