ทวาร มณีรัตน์

ในพื้นที่สีเทาที่ไร้แสงและไร้พื้น มีประตูบานหนึ่งตั้งอยู่ แผ่นไม้นั้นจะเป็นไม้หรือหินก็ไม่แน่ชัด ไม่มีลูกบิด มีเพียงตำแหน่งบานพับที่หายใจรวยริน เส้นด้ายที่ผู้ทอทอค้างไว้พาดอยู่ที่ขอบวงกบและแกว่งไกว ส่วนจากอีกฟากฝั่งนั้นมีกลิ่นลมของโลกที่ยังไร้นามรอดซึมออกมา เมื่อท่านเดินเข้าไปใกล้ ประตูก็แง้มออกเท่าความกว้างหนึ่งข้อนิ้ว สิ่งที่เห็นผ่านช่องแคบไม่ใช่ใบหน้า หากเป็นลายเสี้ยนของความมืด ผู้เฝ้าประตูไม่อธิบายสิ่งใด การที่ประตูหยุดค้างอยู่ครึ่งเดียวก็คือสัญญาณในตัวมันเอง หมายความว่าคำประกาศยังไม่พอ จะไปที่ใด หรือจะไปในฐานะผู้ใด จนกว่าจะกำหนดได้สักอย่างหนึ่ง ช่องแคบนี้จะไม่กว้างขึ้น และข้างหลังท่าน เช่นเคย เส้นทางกลับถูกพับรออยู่ พร้อมจะเปิดออกด้วยคำเพียงคำเดียวว่า “กลับห้อง”