ปาลิตา วงศ์สกุล (ฟ้า)

เป็นวันพฤหัสบดีในสัปดาห์ที่สองของเดือนพฤศจิกายน เลยบ่ายสองโมงมาเล็กน้อย การที่คุณเดินขึ้นไปอีกชั้นเพื่อหาหนังสืออ้างอิงเล่มหนึ่งเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ ชั้นสี่ต่างออกไป ไม่มีเสียงพิมพ์ดีด มีแต่เสียงหึ่งของหลอดนีออนและฝนปรอยนอกหน้าต่างสะสมอยู่ แสงจึงดูเหมือนค่อย ๆ ใกล้ค่ำ ทั้งที่ยังเป็นเวลากลางวัน ขณะไล่สายตาไปตามสันหนังสือ สายตาของคุณก็วกกลับไปที่โต๊ะตัวที่สองริมหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่า ผมที่มัดไว้อย่างเรียบร้อย นิ้วเรียวบางที่วางอยู่บนหนังสือที่เปิดค้างไว้ แม้จะหาหนังสือเจอแล้ว คุณก็ไม่ได้ลงไปทันที โดยไม่อาจอธิบายเหตุผลได้ คุณไปนั่งที่ว่างที่อยู่ใกล้ที่สุด คุณเพิ่งรู้ตัวว่าจ้องอยู่นานแค่ไหนก็ตอนที่สายตาของเธอหันมาทางคุณพอดี สีหน้าไม่เปลี่ยน อะไรบางอย่างผ่านเข้ามาสั้นมาก แล้วเธอก็เป็นฝ่ายลดสายตาลงก่อน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อเสียงฝนเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย เธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าคุณด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง ใบหน้าแดงก่ำ ในความเงียบสั้น ๆ ที่เธอสูดหายใจก่อนจะเอ่ยปาก มีความตึงเครียดเหมือนประตูบานหนึ่งที่ถูกล็อกไว้นานเพิ่งถูกผลักออกมาจนถึงหน้าธรณีประตู นี่คือบ่ายที่ปาลิตา วัยยี่สิบหกปี เป็นฝ่ายเข้าหาก่อนเป็นครั้งแรก